Informacje o rasie
Kilka słów o...

Berneńczyk jest przede wszystkim wspaniałym psem rodzinnym. Doskonale nadaje się dla dzieci, jest cierpliwy, delikatny i uwielbia ludzkie towarzystwo. Bardzo przywiązuje się nie tylko do jednego właściciela, ale także do całej rodziny. Jest najszczęśliwszy wtedy, gdy może towarzyszyć swojej rodzinie w codziennym życiu.
Nie jest psem bardzo aktywnym, ale potrzebuje paru godzin ruchu w ciągu dnia, dla utrzymania odpowiedniej kondycji. Berneńczyk może mieszkać w bloku, lecz trzeba mu w tym wypadku zapewnić odpowiednią ilość spacerów i zabawy w ciągu dnia, aby się nie nudził.
Berneńczyk uwielbia pracować i uczyć się nowych rzeczy, czuć się potrzebny. Z łatwością uczy się nowych komend i sztuczek, ale w taki sposób aby się nie znudził. Powinno się także zrezygnować z karania psiaka, ponieważ berneńczyk jako pies o wrażliwej, delikatnej psychice może znieść to bardzo źle. Idealnie sprawdza się tzw. szkolenie pozytywne. Nie jest to pies obronny, chociaż ma bardzo silnie rozwinięty instynkt terytorialny i świetnie stróżuje. Doskonale sprawdzają się także jako psy asystujące osobom niepełnosprawnym i psy pracujące w dogoterapii.
Nasz berneńczyk nie będzie niszczył domu i ogrodu jeżeli tylko damy mu odpowiednie zajęcie, wyznaczymy jasne zasady i będziemy ich konsekwentnie przestrzegać. Naturalnym jest, że młody pies pozostawiony sam sobie na cały dzień, bez towarzystwa będzie szukał zajęcia i może zacząć kopać dziury lub gryźć buty. Jednak jeżeli zadbamy o to by naszego przyjaciela przyzwyczajać do samotności stopniowo i zostawiać mu zabawki, które zajmą go na dłużej ten problem nie powinien wystąpić.
Podczas wychowywania szczenięcia berneńczyka kluczową rzeczą jest odpowiednia socjalizacja. Piesek trzymany z dala od innych zwierząt i ludzi może być w przyszłości bardzo lękliwy. Szczenięciu trzeba pokazać podczas pierwszych miesięcy życia wszelkie sytuacje, z którymi może się zetknąć w przyszłości, aby mógł odpowiednio reagować. Psie dziecko, jakim jest przecież szczeniaczek nie powinno także zostawać długo samo, szczególnie w pierwszych tygodniach w nowym domu, kiedy jest jeszcze zagubione i tęskni za mamą i rodzeństwem.
Żywienie berneńczyka nie jest trudne, ale w czasie wzrostu ważne, aby dieta była odpowiednio zbilansowana, ze względu na rozwój aparatu ruchowego. Zbyt uboga lub przeciwnie, zbyt bogata dieta może mieć poważne skutki dla zdrowia pieska. Szczupły szczeniak będzie w przyszłości zdrowszym i szczęśliwszym berneńczykiem. Dla prawidłowego rozwoju szczenięcia trzeba unikać także zabawy na śliskich powierzchniach i chodzenia po schodach w okresie wzrostu. Należy uważać także, aby w późniejszych latach nie przekarmiać berneńczyka i zapewnić mu odpowiednią ilość ruchu, ponieważ może mieć skłonności do tycia.
Sierść berneńczyka nie jest bardzo kłopotliwa, – szczotkowanie 1 raz w tygodniu zupełnie wystarcza, aby rozczesać pojedyncze kołtunki. Jedynie w okresie linienia trzeba to robić częściej, aby szybciej pozbyć się wypadających włosów. Jeżeli piesek nie będzie wystawiany nie jest także potrzebne kąpanie.
Właściwie jedyną wadą tej wspaniałej rasy jest długość życia. Berneńczyki są delikatnego zdrowia i średnia długość ich życia wynosi 8-9 lat.
Podsumowując, berneńczyk idealnie nadaje się dla rodziny, która z psa chce uczynić nie tylko domowe zwierzątko, ale kolejnego członka rodziny. Psiak pięknie potrafi odwdzięczyć się za okazaną miłość oddaniem i czułymi spojrzeniami w oczy, przy których miękną nawet najtwardsze głowy rodziny.



Wzorzec FCI nr 45

Berneński Pies Pasterski
(Bernese Mountain Dog; Berner Sennenhund)

Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.05.2003
Przeznaczenie:
Pierwotnie pies stróżujący, zaganiający i pociągowy w wiejskich zagrodach w Kantonie Berna , dzisiaj także pies rodzinny i wielostronny pies pracujący.

Klasyfikacja FCI:
Grupa II, Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 3 Szwajcarskie psy pasterskie.
Nie podlegają próbom pracy.

Krótki rys historyczny:
Berneński Pies Pasterski jest psem wiejskim o starym rodowodzie, wykorzystywanym u podnóża Alp, w części Wyżyny Szwajcarskiej i w okolicach Berna jako pies stróżujący, pociągowy i zaganiający. Jego pierwotna nazwa „Durrbachler” pochodzi od zajazdu i gospody Duerrbach koło Riggisbergu, gdzie ten długowłosy, trójbarwny pies podwórzowy był szczególnie chętnie trzymany.
W latach 1902, 1904 i 1907 psy te zostały pokazane na wystawach i kilku hodowców z Burgdorfu postanowiło w listopadzie 1907 roku zorganizować się w celu hodowli w czystości rasy. Założyli oni „Szwajcarski Klub Duerrbachlera” i opracowali wzorzec rasy. W roku 1910 na wystawie w Burgdorf, na którą wielu okolicznych mieszkańców przyprowadziło swoje psy, zaprezentowano 107 Duerrbachlerów.
Od tej chwili rasa, określana teraz, w nawiązaniu do pozostałych ras szwajcarskich ras pasterskich, jako Berneński Pies Pasterski, zyskała sobie szybko przyjaciół w całej Szwajcarii a wkrótce potem również w sąsiadujących Niemczech. Dzisiaj Berneński Pies Pasterski, dzięki swojemu atrakcyjnemu trójbarwnemu umaszczeniu i zdolności przystosowywania się jest znanym i cenionym na całym świecie psem rodzinnym.

Ogólne wrażenie:
Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10, raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej 2:1.

Usposobienie i charakter:
Pewny, uważny, czujny i odważny w codziennych sytuacjach, łagodny i oddany w stosunku do zaufanych osób, pewny siebie i przyjazny w stosunku nieznajomych; średni temperament, łatwy do ułożenia

Głowa:
Mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna.

Mózgoczaszka:
Widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo zaznaczona bruzda czołowa.

Stop:
Wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.

Nos:
Czarny.

Kufa:
Mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty.

Fafle:
Przylegające, czarne.

Uzębienie:
Kompletny, mocny zgryz nożycowy (M3 nie są brane pod uwagę). Zgryz cęgowy tolerowany.

Oczy:
Ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.

Uszy:
Średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone , lekko zaokrąglone, w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.

Szyja:
Mocna, muskularna, średniej długości.

Górna linia:
Od szyi lekko w dół, harmonijnie przechodząca w kłąb, następnie prosta, pozioma.

Grzbiet:
Mocny i prosty, poziomy.

Lędźwie:
Szerokie i mocne, widziane z góry lekko wcięte.

Zad:
Łagodnie zaokrąglony.

Klatka piersiowa:
Szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem, o szeroko-owalnym przekroju, żebra sięgające możliwie jak najdalej do tyłu.

Dolna linia i brzuch:
Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym kończynom.

Ogon:
Gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej.

Kończyny:
Mocnej budowy.

Kończyny przednie:
Patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione.

Łopatki:
Długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione.

Łokcie:
Dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz.

Przedramię:
Mocne, proste.

Śródręcze:
Widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia.

Łapy:
Krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Kończyny tylne:
Patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko.

Udo:
Dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione.

Podudzie:
Długie, tworzące z udem wyraźny kąt.

Staw kolanowy:
Wyraźnie kątowany.

Staw skokowy:
Mocny i dobrze kątowany.

Śródstopie:
Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, za wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione.

Stopa:
Lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz.

Chody:
Przestrzenne, równomierne w każdym tempie, dynamiczne, o swobodnym wykroku i mocnej pracy tylnych kończyn; w kłusie, patrząc od przodu i od tyłu, kończyny prowadzone równolegle.

Włos:
Długi, błyszczący, prosty lub lekko sfalowany.

Umaszczenie:
kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowo-czerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami według wzoru: czysto biały, symetryczny rysunek na głowie: biała strzałka, która się rozszerza symetrycznie w kierunku nosa, tworząc białe znaczenie na kufie. Strzałka na czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową.
pożądane: białe łapy, biały koniec ogona
tolerowane: mała, biała plama na karku, mała , biała plama przy odbycie.

Wielkość:
Psy: wysokość w kłębie 64 – 70 cm. (wzrost idealny 66 – 68 cm.)
Suki: wysokość w kłębie 58 – 66 cm. (wzrost idealny 60 – 63 cm.)

Wady:
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
- niepewny charakter
- delikatny kościec
- nierówne ustawienie siekaczy , jeśli jest zachowany prawidłowy zgryz brak innych zębów niż najwyżej dwóch (P1) (M3) nie są brane pod uwagę
- szata: wyraźnie skręcony włos, błędy w umaszczeniu:
- brak białych znaczeń na głowie
- za szeroka strzałka i/lub białe znaczenie na kufie sięgające
- poza kąciki warg
- biały kołnierz
- duża biała plama na karku (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- duża biała plama przy odbycie (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- białe znaczenia na przednich kończynach, które wyraźnie sięgają poza środek śródręcza
- rażąco asymetryczny rysunek na głowie i klatce piersiowej
- czarne plamy i pasma na białym rysunku klatki piersiowej
- nieczysta biel (silne plamy pigmentowe)
- brązowe lub czerwone przesianie czarnej maści podstawowej

Wady wykluczające:
- agresywność, lękliwość, wyraźna płochliwość
- rozszczepiony nos
- przodozgryz, tyłozgryz , zgryz przemienny
- jedno lub dwa niebieskie oczy lub oczy z niebieskimi plamkami
- entropium, ektropium
- zakręcony lub załamany ogon
- krótki lub szorstki włos
- brak trójbarwności
- maść podstawowa inna niż czarna
- psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone, muszą zostać zdyskwalifikowane

Uwaga:
Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.